บทที่ 3 การแต่งงานต้องเริ่มจากความรัก
รัชณกรถามจี้ใจดำ อรุโณทัยชะงักมือ เธอคิดคำนวณสรตะดูแล้ว การไปงานแซยิดแม่คนเดียวคงไม่ใช่ทางออกที่ดีเท่าไหร่นัก จึงตัดสินใจพิมพ์กลับไป
โณ : ควงเพื่อนแกก็ได้ ว่าแต่... เขาจะยอมไปกับฉันเหรอ
รัช : ถ้าฉันเอ่ยปาก มันไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว เพื่อนฉันคนนี้นิสัยดี
โณ : อวยเพื่อนตัวเองจัง มีอะไรในกอไผ่หรือเปล่าเนี่ย
รัช : เปล๊า! ไม่มีอะไรสักหน่อย เดี๋ยวฉันบอกมันให้ ฉันไปนอนก่อนนะ แค่นี้ล่ะ บาย!
รัชณกรไปนอนแล้ว อรุโณทัยรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่คิดอะไรมาก เพราะเธอกับรัชณกรเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่วัยรุ่น งานนี้เธอค่อนข้างไว้ใจรัชณกรมากพอสมควร
เอาล่ะ... ในเมื่อแม่เธอจะจับเธอแต่งงานกับเป็นเอก เธอก็จะหาแฟนไปงานแซยิดให้ดู ให้มันรู้ซะบ้างว่าคนอย่างอรุโณทัยไม่ใช่คนที่จะยอมอะไรใครง่ายๆ
“คุณแม่โทรมาหาโณ มีอะไรหรือเปล่าคะ” อรุโณทัยกรอกเสียงเข้าไปในโทรศัพท์หลังจากที่ตัวเองขับรถมาถึงลานจอดรถของบริษัท เธอหิ้วของออกจากรถพะรุงพะรังแล้วคุยโทรศัพท์ไปด้วย
“ถามมาได้ว่ามีอะไรหรือเปล่า เมื่อวานนี้ทำไมถึงทำตัวไร้มารยาทแบบนั้น” จรรยพรถามเสียงเกรี้ยวกราด
“ก็โณไม่อยากคุยเรื่องแต่งงานนี่คะ ไร้สาระ เสียเวลาดูซีรี่ย์เกาหลีหมด”
“ยายโณ! ฉันซีเรียสนะ ขืนแกมัวแต่นั่งทำงานงกๆ มีหวังได้ขึ้นคานแหงๆ ฉันเองก็อายุปาเข้าไป 60 แล้ว เมื่อไหร่จะได้อุ้มหลาน”
“คุณแม่จะรีบไปไหนคะ โณเพิ่งอายุ 24 เองนะ แล้วอีกอย่าง... การแต่งงานกับใครสักคนมันต้องเริ่มต้นจากความรัก แต่นี่... โณไม่ได้รักพี่เป็นเอกสักหน่อย เรียกว่าไม่ชอบขี้หน้าเลยมากกว่า คุณแม่อย่าพยายามคลุมถุงชนโณได้ไหมคะ” อรุโณทัยพูดเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ
“อยู่ๆ กันไปเดี๋ยวก็รักกันเองนั่นแหละ ตาเป็นเอกเองก็นิสัยดี พ่อกับแม่เคยเห็นตั้งแต่ยังตัวเล็กๆ เป็นเด็กดี ขยันทำมาหากิน ขืนให้แกหาแฟนเอง ฉันคงแก่หงำเหงือกไปมากกว่านี้ ไม่มีแรงจะอุ้มหลาน”
“โอ๊ย! คุณแม่นี่ทำไมหัวโบราณจังเลยคะ ถ้าอยากอุ้มหลานนักก็อุ้มเจ้าป๊อกกี๊ไปก่อนแล้วกัน โณไม่เอาด้วยคนหรอก!”
“นังลูกดื้อ! ฉันอยากอุ้มหลานไม่ได้อยากอุ้มหมา หน๊อย! เถียงคำไม่ตกฟากจริงๆ เลยนะ ไหนบอกเหตุผลมาสิว่าทำไมแกถึงรังเกียจตาเป็นเอกนัก!”
“หนึ่ง... โณไม่ได้รักพี่เป็นเอก สอง... โณเกลียดขี้หน้าเขา เขาโกงเงินเพื่อนโณตอนทำธุรกิจ สาม... โณมีแฟนแล้วค่ะ” เธอกลั้นใจตอบแม่ตัวเองไป
“แกว่าอะไรนะ”
“คุณแม่ได้ยินไม่ผิดหรอกค่ะ โณมีแฟนแล้ว” เธอยืนยันเสียงหนักแน่น จรรยพรนิ่งไปครู่หนึ่ง
“มีแฟนแล้ว แล้วทำไมไม่บอกฉัน ปล่อยให้ฉันวุ่นวายหาคู่ให้อยู่ได้!”
“โณไม่อยากรีบบอกคุณแม่ คือ... โณเพิ่งคบกับเขาได้ไม่นานนี้เอง แต่เราคุยๆ กันมาพักหนึ่งแล้ว โณเองก็ไม่อยากรีบ ไม่อยากเร่งรัดความสัมพันธ์...”
“แฟนแกชื่ออะไร”
“ชื่อนาวินค่ะ” เธอตอบแม่ไป จรรยพรเงียบลงแล้วจึงพูดขึ้นต่อ
“ไปเลิกกับเขาซะ ยังไงฉันก็ถูกโฉลกกับตาเป็นเอกมากกว่า เนี่ย... หมอดูเขาก็บอกมาว่าดวงแกกับดวงตาเป็นเอกนี่เป็นเนื้อคู่กัน หากได้แต่งงานกันจะช่วยส่งเสริมให้มีเงินทอง ลาภยศสรรเสริญ ครอบครัวเราก็จะได้สุขสบาย...”
“โอ๊ย! คุณแม่พอเถอะค่ะ โณขี้เกียจฟังเรื่องไร้สาระ!”
